Pamuk Hanim

Iki Evin Bir Kizi | Yumos'un Bir Gunu | Yumos'un Foto Albumu | Dort Ayakli Dostlar | Van Kedisi

Asagidaki yazi Bekir Coskun'un 19 Haziran 2005 tarihli Hurriyet Gazetesindeki kosesinde yayinlanmistir.
 

 
Bekir Coşkun -19.06.2005 (Hürriyet Gazetesi)

Veda...
 

HERKESİN veda ettiği şey ayrıdır, ama bütün vedalar aynıdır.

Ne kadar uzaktan geldi bilmiyorum, bilgisayarımın ekranındaki Erol Onur’un ‘veda’sını açıp açıp okuyorum.

Bir kedi mi, bir köpek mi, ne fark eder?..

Veda edilmişse sızı değişmez.

Ben o vedaları bilirim.

Bizler küçük dostlarımızdan ayrıldığımızda, aradan ne kadar zaman geçerse geçsin, kapıların arkasında, koltukların üstünde, evin köşelerinde bizi her an vedalar bekler.

Her şey zordur artık.

Satırlara dökülmüş bir başka ‘veda’ gördüğünüzde, iyice anlarsınız ki bütün vedalar aynı.

Durmadan açıyorum bilgisayarımı.

‘Veda’yı tekrar tekrar okuyorum.
 
**

Artık mutfakta ayağına sürtünen arkadaşın yok.

Oyuncaklarım bırakıldıkları yerde kalacaklar bir süre.

Mama kabımı seni sevenler kaldıracaklar.

Görmeyesin diye.

Arkadaşlıklar sonsuza dek sürmez ki.

Ben biraz erken davrandım sadece...

.....

Eve geldiğinde beni arayacaksın bir süre.

Dostların çağırdığında beni düşüneceksin önce.

Sonra aklına geleceğim;

Ve eve erken gitmene gerek olmayacak artık.

Birliktelik dediğin nedir ki?

Ben biraz erken gittim sadece...

.....

Eve geldiğinde patilerime basmamak için

Durup ışığı aramayacaksın.

Salona girdiğinde pencerenin önündeki minderde de olmayacağım.

Yatarken ninniler söylemeyeceğim sana.

Yaşam dediğin nedir ki?

Ben biraz erken gittim sadece...’
 

Yukardaki bu satirlari okuyup da duygulanmamak elde degildir sanirim. Ama bunlar gercek.. Insanlar, birlikde yasadiklari bu sevimli dort ayakli dostlarini kaybettikleri zaman gercekten de sonsuz uzuntu duyuyorlar..
 
Cunku onlar bizlerden fazla hic bir sey beklemiyorlar.. Birazcik yemek, sicak bir oda ve en muhimi sevgi... Onlar bizden sadece ve sadece sevgi bekliyorlar. Hatta bizler sevmesek bile onlar bizleri hic karsiliksiz seviyorlar..
 
Onlar tabiatin bize bahsettigi en guzel, en masum, en sevecen yaratiklar.. Yasadigimiz ve her kosesini parselledigimiz bu dunyada yasamaya haklari olan canlilar...
 
Lutfen onlara saygi gostermeye, sevmesek bile zarar vermemeye calisalim.. Onlarinda bu dunyadaki havadan, sudan, faydalanmaya haklari oldugunu unutmayalim..
 
Lutfen... !! Hic olmazsa zarar vermeyelim...
 
Lutfen.. !!!